Sezon 2025-26 Chelsea przejdzie do historii jako jeden z najbardziej katastrofalnych w najnowszej pamięci. Zaledwie 10 miesięcy po tym, jak w lipcu ubiegłego roku zostali koronowani na mistrzów świata, The Blues zakończyli sezon poza miejscami europejskimi, co jest niewyobrażalnym wynikiem dla klubu o ich potędze finansowej i niedawnym prestiżu. Tymczasowe zarządzanie Caluma McFarlane'a, które miało ustabilizować okręt w środku sezonu, zakończyło się cichym fiaskiem, pozostawiając klub w chaosie, a kibiców w niedowierzaniu.
Liczby malują ponury obraz. Końcowa pozycja Chelsea w lidze—daleko poza pierwszą szóstką—oznacza brak Ligi Mistrzów, Ligi Europy, a nawet miejsce w Lidze Konferencji okazało się poza zasięgiem. Dla drużyny, która latem 2025 roku zdobyła Klubowe Mistrzostwo Świata, upadek był gwałtowny. Krajowa forma rzadko się poprawiała, a cechami charakterystycznymi kampanii były dziurawa obrona i atak, który pudłował w kluczowych momentach.
McFarlane, który przejął stery po nagłym odejściu poprzedniego stałego menedżera, został wrzucony na głęboką wodę. Źródła sugerują, że odziedziczył zespół o niskim morale, rozbity przez kontuzje i taktyczny chaos. Choć przyniósł chwilową stabilizację, nie zdołał odwrócić spiralę spadkową. Kluczowe porażki z ligowymi rywalami ze środka tabeli i upokarzające odpadnięcia z pucharów przypieczętowały jego los.
Punkt krytyczny, jeśli trzeba go wskazać, nadszedł w ostatnich tygodniach, gdy drużyna potrzebowała serii zwycięstw, aby zakraść się do Europy. Zamiast tego, chaotyczne występy i stracone gole w końcówkach podkreśliły systemową porażkę. Po meczowe wypowiedzi tymczasowego trenera, sparafrazowane tutaj, odzwierciedlały człowieka, który wiedział, że koniec jest bliski: „To ogromne rozczarowanie” – miał powiedzieć, powtarzając uczucia kibiców, których cierpliwość dawno się wyczerpała.
W sali posiedzeń decyzja o zmianie już zapadła. Hierarchia Chelsea, świadoma szkód wizerunkowych, przyspieszyła rozmowy z Xabim Alonso. Były hiszpański mistrz środka pola, od dawna podziwiany za swoje umiejętności trenerskie, zgodził się objąć stery. Przybycie Alonsa sygnalizuje wyraźną intencję odbudowy i przywrócenia Chelsea do europejskiej elity.
Kwalifikacje Alonsa są niepodważalne. Po tym, jak zrewolucjonizował Bayer Leverkusen, czyniąc z niego dominującą siłę, jego elastyczność taktyczna i nacisk na energetyczną grę opartą na posiadaniu piłki przyniosły mu porównania z najlepszymi menedżerami. Chelsea ma nadzieję, że powtórzy ten transformacyjny efekt na Stamford Bridge, gdzie czeka na jego magię rozdęta i niezbalansowana kadra.
Zadanie przed nim jest monumentalne. Alonso będzie musiał przeprowadzić znaczącą przebudowę składu, rozwiązując problemy defensywy i wnosząc kreatywność do przewidywalnego ataku. Brak kwalifikacji do europejskich rozgrywek, choć finansowo szkodliwy, ma jasną stronę: mniej napięty terminarz może pozwolić nowemu trenerowi na wdrożenie swojej filozofii na treningach bez rozpraszania w środku tygodnia.
Dla McFarlane'a ten rozdział kończy się gorzkim rozczarowaniem. Mając nadzieję na zdobycie stałej posady, odchodzi z nadszarpniętą reputacją. Jego kadencja będzie zapamiętana jako krok za daleko, okres, który obnażył głęboko zakorzenione problemy w klubie. Jednak uczciwie mówiąc, problemy Chelsea sięgają znacznie głębiej niż jednego tymczasowego menedżera.
Kontrast między globalnym triumfem zeszłego lata a krajowym upokorzeniem w tym sezonie jest zdumiewający. Jak drużyna, która tak szybko podbiła świat, mogła stać się cieniem samej siebie? Analitycy wskazują na kombinację złego zarządzania na rynku transferowym, braku spójnej strategii i destabilizującego wpływu ciągłych zmian na ławce trenerskiej. Alonso będzie potrzebował czasu i środków, aby rozwikłać ten bałagan.
Kibice Chelsea, znani ze swojej pasji, stoją przed latem refleksji. Mianowanie Alonsa rozwiało część przygnębienia, ale sceptycyzm pozostaje. Czy menedżer jego profilu otrzyma autonomię potrzebną do wprowadzenia prawdziwych zmian? Historia klubu sugeruje, że będzie to trudna relacja, ale wczesne sygnały z obu stron wskazują na wspólną wizję.
Gdy opadnie kurz po żałosnym sezonie, cała uwaga skupi się na pierwszych ruchach Alonsa na rynku transferowym i przygotowaniach do przedsezonu. Status mistrza świata klubu wydaje się odległym wspomnieniem, zdegradowanym do przypisu w roku porażki. Jeśli jednak historia czegoś uczy, to tego, że Chelsea rzadko pozostaje na dole długo.
Na razie Calum McFarlane odchodzi z życzeniami powodzenia od niektórych, ale frustracją wielu. Jego tymczasowa kadencja nie będzie mile wspominana, ale może służyć jako niezbędny punkt zwrotny, który poprzedził nowy świt. Wszystkie oczy zwrócone są teraz na Xabiego Alonsa, człowieka, który ma przywrócić dumę upadłemu gigantowi. Na podstawie raportu L'Equipe.